Vandaag is een heuglijke dag. Vandaag zijn namelijk de Amsterdamse TOP-debaters Anne Valkering en Reinier de Adelhart Toorop WERELDKAMPIOEN debatteren geworden!!!!!!!!!!!!!

Felicitaties kunt u kwijt op het forum van hun thuisvereniging:

 http://forum.asdvbonaparte.nl/viewtopic.php?t=775&start=90

En nu: FEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEST!!!!!

Moslims en “Judeo-Christenen” hebben het er maar druk mee, dag-in dag-uit elkaar voor rotte vis uitmaken en ongefundeerde claims doen over wie nu weer de “superieure” beschaving c.q. cultuur heeft. Met droge ogen beweren onze zelfbenoemde “intellectuele leiders” in dit politieke debat de grootste onzin, en die onzin komt van beide kanten. Helaas hanteert bijna niemand het historische lange-termijn perspectief om die onzin door te prikken. In dit drieluik doe ik een poging, door me op drie claims te richten die het fundament vormen van de positie van de “Judeo-Christenen” in dit debat. Deze zijn:

- “De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”

- Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”

- Het Westen is de uitvinder van en enige rechthebbende op concepten als “atheïsme” en “religieuze tolerantie”

Vandaag deel 1, over de claim:

“De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”

Laten we eerst even doen alsof het samentrekken van het Jodendom en het Christendom géén gotspe is. Laten we even doen alsof de Christenen niet twee hele millennia lang er alles aan hebben gedaan het Joodse volk zwart te maken, te verguizen en uit te roeien, en laten we even doen alsof de pogroms van bijvoorbeeld London en York (1189 – 1190), die in onder andere Chillon, Basel, Stuttgart, Ulm, Speyer, Dresden, Straatsburg, Mainz (1348) en de velen die daarna volgen, zelfs gelegitimeerd door Maarten Luther himself[1], culminerend in Hitlers Holocaust, allemaal uitingen waren van broederliefde binnen de “Judeo-Christelijke beschaving” in plaats van allesverterende haat jegens die allochtonen avant la lettre. Als we die grote leugen aan onszelf kunnen verkopen, kunnen we dan hard maken dat “de” Europese beschaving “Judeo-Christelijk” is?

Afgelopen week bracht de WRR een rapport uit over “De Nederlandse Identiteit”, getiteld “Identificatie met Nederland”.Conclusie? “De” Nederlandse identiteit bestaat niet. Deze conclusie werd door onze conservatieve politici en critici gelijk naar de prullenbak verzonden als onrealistisch, ivoren-toren-werk en wat dies meer zij. Die conclusie is helaas te kort door de bocht: de WRR doet met dit rapport een zeer interessante en relevante bijdrage aan “het integratiedebat”. Die bijdrage negeren is niet alleen dom, maar ook schadelijk.

Die bijdrage zit hem niet in de conclusie, maar in de weg die de WRR bewandelt op weg naar die conclusie. Al vanaf de eerste pagina’s maakt de WRR namelijk een belangrijk onderscheid. Zij delen het begrip “identiteit” als uitkomst op in drie verschillende manieren om tot die identiteit te komen: functionele, emotionele en normatieve identificatie. Ik licht deze begrippen eerst even kort toe voordat ik uitleg waarom het negeren van dit onderscheid het integratieprobleem alleen maar verergert.

Functionele identificatie slaat op de identiteit die je ontleend aan het verrichten van gemeenschappelijke activiteiten. Zo kan iemand met trots zeggen “Ik ben hartchirurg”, maar net zo goed “Ik ben brievenschrijver voor Amnesty International” of “Ik kan heel goed darten”. Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je doet. Emotionele identificatie is die identiteit die je ontleend aan je privé-sfeer, zoals je vrienden en familie. Zo kun je als Christen kerst vieren met je familie, of als atheïst genieten van twee verder betekenisloze vrije dagen, of je viert in plaats daarvan Chanoeka of Divali. Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je deelt.  Normatieve identificatie gaat over je visie op rechtvaardigheid in het publieke en politieke domein. Hoe ver mag vrijheid van meningsuiting gaan? Mag je iemand fysiek pijn doen wanneer ze jou met woorden beledigen? Hoe bloot moeten vrouwen over straat kunnen lopen? Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je vindt.

Het negeren van deze driedeling in het integratievraagstuk is dom, en wel omdat deze driedeling ons helpt om de problemen met integratie veel preciezer te definiëren. Net zoals je wilt dat een hartchirurg die jou opereert, eerst hele precies weet waar het probleem precies – Hartkleppen? Hartvaten? Hartspier?- zo wil je ook dat onze politici en opinieleiders heel precies weten waar ze het over hebben als ze zeggen dat er een probleem is met “de integratie met dé Nederlandse identiteit”. En de kern van het integratieprobleem zit hem natuurlijk vooral in het derde element: de normatieve identificatie van radicale imams die oproepen om homo’s van gebouwen te werpen, van fundamentalisten die filmmakers overhoop steken voor een in zijn ogen beledigende film, van blanke jongeren die de Hitlergroet brengen en alle mensen met een kleurtje met geweld uit dit land willen verwijderen.

Het negeren van die driedeling is ook nog eens gevaarlijk, omdat onze conservatieve politici vaak oplossingen voorstellen die niet de normatieve, maar de emotionele identificatie aanpakken. Het verbieden van het bezit van twee paspoorten, het verplichten van het kennishebben van de Nederlandse canon, het verplicht vermengen van witte en zwarte woonwijken (een plan waarmee de zogeheten “linkse” SP de PVV keihard rechts inhaalde), allemaal raken ze onterecht de “sense of belonging” van “de allochtoon”. Deze plannen raken de eerlijke Marokaan die dag-in, dag-uit de zegeningen van de democratische rechtstaat telt, maar wel graag Ramadan uitoefent en elke vrijdag de in het Arabisch prekende Imam bezoekt, net zo hard als de radicaliserende straatjochies die geen letter van de Koran hebben gelezen maar uit pure onvrede zich aangetrokken voelen tot het fundamentalisme. Ze raken de hardwerkende Hindoestaan die op het werk perfect Nederlands spreekt, maar thuis onder het eten van Sattvic-eten met zijn gezin het nieuws uit Suriname en India bespreekt wél, maar ze raken de racistische taal uitslaande, Holocaust-verheerlijkende Stormfronters die met plezier en groot enthousiasme diezelfde Hindoestaan zouden vermoorden en zijn dochter verkrachten vanwege hun huidskleur, juist niet.

Het gevolg? Simpel: als je als “allochtoon” niet eens meer legitiem je eigen geloof, je eigen taal, je eigen geschiedenis mag delen met je eigen familie en vrienden, terwijl je tegelijkertijd wel vierkant achter de democratische rechtstaat hebt gestaan, dan begin je een afkeer te krijgen van die “democratische rechtstaat”. Je ziet dan dat die “democratische rechstaat” vooral de rechten respecteert van iedereen die Nederlands spreekt, spruitjes, bloemkool en te gaar gekookte aardappelen eet, en terugverlangt naar de tijd dat heel Nederland als volledig blank land de halve wereld in een afgrijselijke wurggreep van kolonialisme en slavernij hield – maar niet die van jou. Je ziet kortom, dat die democratische rechtstaat die je gevraagd wordt te respecteren, helemaal niet zo democratisch of rechtstatelijk ís. En daarmee verlies je dus die zo kostbare en kwetsbare normatieve identificatie.

Ondoordacht integratiebeleid kan dus juist leiden tot méér radicalisering, in plaats van minder. Deze belangrijke conclusie kun je alleen maar trekken na het zorgvuldig lezen en serieus nemen van het WRR-rapport. Iedereen die dit rapport naar de prullenbak heeft verwezen vormt een bedreiging voor onze democratie, omdat ze weigeren secuur en nauwkeurig na te denken over dat oh zo belangrijke integratievraagstuk.

In mijn vorige post gaf ik een voorbeeld van een Moslim-heerser die eigenhandig een aantal waarden in zijn beleid uitvoerde die we tegenwoordig als “exclusief Westers” zouden willen bestempelen. Dat deed hij in een tijd (de zestiende eeuw) toen wij in het Westen nog vrolijk óf elkaar aan het uitmoorden waren, omdat we een klein beetje een andere kijk hadden op exact dezelfde Bijbel, of andere volkeren uitmoorden onder de overtuiging dat ze toch geen ziel hadden. Vrijheid van religie en gelijkheid van mensen zijn blijkbaar niet zo exclusief Westers.

Maar enkele reageerders vroegen terecht hoe het dan in het nú zit. Is er dan in de tegenwoordige tijd niet een duidelijk verband tussen “Islam” en “gebrek aan politieke vrijheid”? Dat is een statistische vraag, die je door middel van statistiek moet beantwoorden – laat ik dat dan maar eens doen. Om die analyse te kunnen maken moet je eerst de onderzoeksvraag goed formuleren. Als ik dhr. Wilders goed begrijp, zegt hij dat er een direct verband zit tussen “de Islam” en “politieke onvrijheid”. Dat is nogal een zware claim om te maken: hij stelt vrij letterlijk dat “hoe meer Moslim iemand/een staat is, hoe minder respect voor de democratische rechtstaat”. Die stelling gaan we testen, met de onderzoeksvraag: “veroorzaakt de mate van Islamisering in een land de politieke onvrijheid in dat land?”.

Voor ik aan de slag kan met statistieken, moet ik eerst een paar zaken helder uitleggen over mijn onderzoeksaanpak. Ten eerste: wat ik ga doen, is het volgende: ik ga van landen meten a) hoe sterk het een “geïslamiseerd” land is, en b) hoe “politiek onvrij” dat land is. Wanneer ik die meting heb gedaan, laat ik op die twee metingen een simpele regressieanalyse los. Een regressieanalyse is een statistische methode, waarmee je kan bewijzen of de ene variabele ook écht de oorzaak is van de andere. Iedereen die een beetje kaas heeft gegeten van statistiek weet dat zo’n analyse niet zo moeilijk is, en iedereen met een Excel-pakketje thuis kan ze zelf ook vrij simpel maken.

Ten tweede: wat bedoel ik precies met “mate van geïslamiseerd zijn” en “politiek onvrij”? Hoe meet je die twee begrippen? Betreft de eerste, mate van geïslamiseerd zijn, dat meet ik als volgt: ik breng in kaart hoeveel procent van de bevolking Moslim is. Om te meten hoeveel procent dat is, gebruik ik de CIA als bron, namelijk via het CIA World Factbook, hier te vinden: https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/index.html. Is overigens een mooie site waar je écht gerust een vrije zondag op mag doorbrengen. Ik haal van die site twee gegevens: ten eerste, of Moslims de grootste groep zijn, en ten tweede, welk percentage van de bevolking dan Moslim is. Dat eerste wil ik weten omdat je natuurlijk niet kan verwachten dat “de Islam” een groot effect heeft op de politieke onvrijheid, als “de Moslims” niet eens de macht (in aantallen) hebben andere groepen te overheersen. Dat tweede meet ik om straks de stelling van Geert letterlijk te testen: zit er een één op één verband tussen “Islam” en “politieke onvrijheid”?

Om “politiek onvrij” te meten maak ik gebruik van de zogeheten “Freedom House Index”, hier te vinden: http://www.freedomhouse.org/template.cfm?page=276. Freedom House meet al sinds jaar en dag de politieke vrijheid in landen en is wereldwijd dé autoriteit op dit gebied. Ze meten twee verschillende onderdelen: “Politieke rechten”, met een maximale score van 40 (dat is “goed” vanuit democratisch perspectief) en “Burgerlijke Vrijheden” met een maximale score van 60. Politieke rechten gaan over zaken als hoe democratisch de verkiezingen zijn en burgerlijke vrijheden gaan over persoonlijke vrijheden als “recht op organisatie” en “recht op vrijheid van meningsuiting”. Voor dit onderzoek meet ik politieke vrijheid als volgt: ik tel de scores op PR en BV bij elkaar op (de maximaal mogelijke score wordt dus 100), en ga die straks correleren met het percentage moslims.

Ten derde: hier moet ik een technisch worden. Wilders zegt dat er een duidelijk verband zit tussen “De Islam” en “politieke onvrijheid”. Als ik dat in de statistische termen van een regressie-analyse vertaal, dan moeten we gaan kijken naar de zogeheten correlatie-coëfficiënt “R-kwadraat”. Voor de niet-statistici onder u: de correlatie-coëfficiënt is een cijfer dat varieert tussen de 0 en 1. Zit dat getal in de buurt van 1, dan is er een sterk verband tussen de beide variabelen. Is dat getal 0, dan is er helemaal geen verband tussen de beide variabelen.

De hypothese die ik toets is gebaseerd op de woorden van Wilders. Nu weet ik niet precies welke theorie Wilders precies in gedachten heeft, maar hij zegt vrij stellig dat “De Islam” fundamenteel onverenigbaar is met “Politieke vrijheid”. Dat wil zeggen dat hij een zeer sterk verband verwacht te zien. Als ik zijn woorden letterlijk neem, dan zou ik dus een R-kwadraat moeten zien van 1. Nu is dat wel heel sterk: zo’n verband komt een statisticus in de praktijk bijna nooit tegen. Ik ben dus een beetje lief voor Wilders en zeg vooraf dat ik een R-kwadraat van 0,4 al een goede indicatie vindt van een verband tussen Islam en politieke vrijheid.

Gaan we de regressie-analyse draaien. Ik draai die analyse op basis van de volgende gegevens:

Dat zijn bij elkaar alle landen waar Moslims de grootste groep zijn. Je ziet dat ze niet per sé in de absolute meerderheid (50% + 1) hoeven te zijn om de grootste groep te zijn: in landen als Tanzania en Ivoorkust zijn de bevolkingsgroepen zo onderling verdeeld dat je met 35% al de grootste kunt zijn. Moslims, het lijken net mensen.

Maar wat komt er nu uit die regressie-analyse? Welnu, ik laat het u zien:

Zoals ik al zei, we gaan kijken naar de uitkomst op R-kwadraat. Als Wilders gelijk heeft met zijn theorie, dan horen we daar 1 te zien, zei ik eerder al. Ik zei echter ook al dat dat misschien een beetje vergezocht is, dus zei ik: laten we er 0,4 van maken: als R-kwadraat groter of gelijk is aan 0,4, dan kan Geert wel eens gelijk hebben. Maar wat vinden we voor een waarde bij R-kwadraat?

0,054811405 (voor de cijfervreters onder u, de significantie van dit cijfer bedroeg 0,105423008)

U leest het goed: 0,055, afgerond naar boven. En 0,055, dat ligt wel heel erg dicht bij 0. En 0, dat gaf aan dat er geen verband is tussen beide variabelen. De conclusie is dus duidelijk: de “mate van Islamisering” vertoont géén verband met de “mate van politieke onvrijheid”.

Nu moet ik eerlijk zijn: de reden dat geen enkele politicoloog een dergelijk onderzoek eerder heeft gedaan, is omdat dit onderzoek aan alle kanten rammelt. Één van de redenen: er zijn natuurlijk veel meer oorzaken van politieke onvrijheid. Zoals bijvoorbeeld analfabetisme, of Bruto Nationaal product in een land. En dat inzicht levert dan al weer een inzicht op: kan het niet zo zijn dat iets als “radicalisering”, of je dat nu als “Moslim” of  “Communist” of “Neo-Nazi” doet, meer te maken heeft met je algemene socio-economische ontwikkeling? Maar dát is natuurlijk een argument dat Geert niet horen wil: socio-economische ontwikkeling als oorzaak betekent dat de Islam niet de oorzaak is. Sterker nog, als socio-economische ontwikkeling écht de oorzaak is, dan zou ons dat verplichten juist veel aan ontwikkelingssamenwerking te doen, iets waar Geert ook weer tegen is.

De andere reden waarom dit onderzoek rammelt is omdat geen enkele onderzoeker het ooit in zijn hoofd zou halen om een onderzoek te doen naar “De Islam” als verklarende factor. Elke onderzoeker wéét namelijk er niet zoiets bestaat als “De Islam”. Die weet dat elk geloof uiteindelijk gemaakt wordt door de mensen die dat geloof hebben, en weet dat je altijd aardige mensen hebt, die toevallig Moslim zijn, en prima mee kunnen komen met de democratie, en dat je ook onaardige mensen hebt, die toevallig Moslim zijn, en zich verzetten tegen de democratie. De verklarende factor is de menselijke geest, en de menselijke capaciteit tot wreed en boosaardig gedrag, evenals tot verheven en goedaardig gedrag.

Anders gezegd: een wetenschapper, iemand die is opgeleid en getraind in zuiver, nauwkeurig en helder denken, zou het nooit in zijn hoofd halen een dergelijke grove generalisering te gebruiken voor een onderzoek. Die weet van tevoren dat een claim als “De Islam is fundamenteel onverenigbaar met de waarden van onze democratie”. Als zelfs een amateur-statisticus als ik een dergelijke claim al kan ontkrachten, waar blijven de uitspraken van Geert Wilders dan?